zpolis

Słyszysz w nocy dziwny dźwięk. Twój pies nagle zaczyna się krztusić, jakby coś utknęło mu w gardle. Wydaje odgłosy przypominające gęganie gęsi, a Ty w panice zastanawiasz się, czy połknął zabawkę.

To jeden z najczęstszych scenariuszy, z jakim trafiają do nas przerażeni opiekunowie. W zdecydowanej większości przypadków w gardle nie ma ciała obcego – jest za to kaszel kenelowy. Choć nazwa brzmi groźnie, choroba ta przypomina ludzką grypę. Jednak bagatelizowana, zwłaszcza u szczeniąt i seniorów, może prowadzić do powikłań.

Co to jest kaszel kenelowy i dlaczego psy chorują?

Często mylnie uważa się, że kaszel kenelowy to jedna konkretna choroba. W rzeczywistości jest to zespół zakaźnego zapalenia tchawicy i oskrzeli. Mówiąc obrazowo: to spółdzielnia wirusów i bakterii.

Zazwyczaj zaczyna się od wirusów np. parainfluenzy czy adenowirusów, które uszkadzają nabłonek w drogach oddechowych psa. To otwiera drogę dla bakterii – najczęściej Bordetella bronchiseptica.

Dlaczego Twój pies zachorował? Choroba przenosi się drogą kropelkową. Wystarczy krótki kontakt na spacerze „nos w nos”, wspólna miska z wodą w parku czy zabawa z zainfekowanym kolegą. Nazwa „kenelowy” sugeruje duże skupiska psów, ale prawda jest taka, że zarazić można się wszędzie – w parku, u groomera, a nawet na wystawie.

Objawy – jak rozpoznać charakterystyczny kaszel?

Objawy kaszlu kenelowego są bardzo specyficzne i trudno pomylić je z czymś innym, choć właściciele często mylą je z zadławieniem.

Na co zwrócić uwagę?

1. Dźwięk: To nie jest zwykłe „khem khem”. To głośny, suchy, męczący kaszel, często opisywany jako gęganie gęsi lub szczekanie foki.
2. Odruch wymiotny: Pod koniec ataku kaszlu pies często odkrztusza białą, lepką pianę. Właściciele błędnie myślą, że pies wymiotuje, podczas gdy jest to wydzielina z górnych dróg oddechowych.
3. Wyzwalacze: Kaszel nasila się w nocy, gdy powietrze jest suche, przy ekscytacji, szczekaniu lub gdy pies pociągnie na smyczy.

Pies zazwyczaj zachowuje dobry apetyt i humor, choć może być nieco bardziej osowiały. Jeśli jednak pojawia się wysoka gorączka, ropa z nosa lub trudności z oddychaniem – to sygnał, by natychmiast odwiedzić naszą klinikę całodobową.

Ile trwa choroba i jak przebiega leczenie?

To jedno z najczęstszych pytań w gabinecie.

• Czas trwania objawów: Zazwyczaj od 7 do 14 dni. Jednak suchy kaszel przy ekscytacji może utrzymywać się nawet do 3-4 tygodni po wyleczeniu. Wynika to z regeneracji nabłonka tchawicy.
• Okres zarażania: Uwaga! Pies może zarażać inne czworonogi nawet przez kilka tygodni po ustąpieniu objawów. Dlatego izolacja od psich kolegów jest kluczowa.

Jak leczymy kaszel kenelowy? Nie zawsze potrzebny jest antybiotyk! Ponieważ często jest to infekcja wirusowa, antybiotyki nie działają na przyczynę. Podstawą jest:

1. Leki przeciwzapalne i przeciwkaszlowe: Aby ulżyć psu i pozwolić mu się wyspać.
2. Leki wykrztuśne: Jeśli kaszel jest mokry, nigdy nie podajemy ich na własną rękę razem z przeciwkaszlowymi!
3. Antybiotyk: Włączamy go tylko wtedy, gdy podejrzewamy nadkażenie bakteryjne, pies ma gorączkę, jest szczenięciem  lub seniorem.

Co możesz zrobić w domu?

• Zamień obrożę na szelki: To absolutna konieczność, aby nie drażnić tchawicy.
• Ogranicz spacery: Krótkie wyjścia na toaletę, zero biegania. Zimne powietrze nasila ataki.
• Nawilżaj powietrze: Warto zabrać psa do łazienki podczas brania gorącego prysznica tzw. „parówka” lub użyć nawilżacza.
• Miód: Mała łyżeczka miodu może złagodzić podrażnione gardło, o ile pies nie ma cukrzycy.

Szczepienie na kaszel kenelowy – donosowe czy w zastrzyku?

Wiele osób pyta: „Mój pies był szczepiony na choroby zakaźne, dlaczego zachorował?”. Podstawowe szczepionki, w zastrzyku, często zawierają komponenty wirusowe, ale słabo chronią przed bakterią Bordetella.

Dlatego jako lekarze rekomendujemy szczepionkę donosową. Dlaczego jest tak skuteczna?

• Działa u źródła: Podajemy ją tam, którędy wnika choroba – na błonę śluzową nosa.
• Szybka odpowiedź: Buduje odporność miejscową. Wytwarza przeciwciała IgA znacznie szybciej niż zastrzyk, nawet po 72h.
• Bezbolesność: To tylko kropla do nosa, bez użycia igły.

Jest to szczególnie ważne dla psów, które chodzą do psich przedszkoli, hoteli, na wybiegi lub mieszkają w mieście.

Czy to groźne? 

Czy człowiek może się zarazić? Ryzyko jest minimalne. Bordetella bronchiseptica rzadko atakuje ludzi, jednak osoby o bardzo obniżonej odporności powinny zachować ostrożność w kontakcie z kaszlącym psem.

Co ze szczeniakami i psami ras brachycefalicznych? Dla dorosłego, silnego psa kaszel kenelowy to zazwyczaj tylko dyskomfort. Natomiast u szczeniąt, które mają słabą odporność oraz mopsów czy buldogów , które mają zwężone drogi oddechowe, choroba może szybko przerodzić się w zapalenie płuc. W ich przypadku każda infekcja dróg oddechowych wymaga natychmiastowej kontroli weterynaryjnej.

 Jeśli Twój pies kaszle, dusi się lub jest apatyczny – nie czekaj. W naszej klinice jesteśmy dostępni całą dobę, by osłuchać Twojego pupila i dobrać bezpieczne leczenie.

Czym są gruczoły okołoodbytowe u psa?

Gruczoły te znajdują się po obu stronach odbytu i służą między innymi do wydzielania substancji, które odpowiadają za komunikację zapachową między innymi zwierzętami. Zatoki są zlokalizowane po obu stronach odbytu jako dwie symetryczne kulki. 

Co to jest zapalenie gruczołów okołoodbytowych u psa?

W naturze, kiedy psy jadły twardsze posiłki np. kości, gruczoły fizjologicznie opróżniały się wraz z oddaniem kału. Jednak teraz, kiedy dużo psów jest np. na mokrej karmie, struktury te mogą ulec przeładowaniu i w efekcie pies może odczuwać dyskomfort. Zatoki zawierają dość oleistą substancję o barwie od jasnożółtego do brązowego i jest to fizjologiczne dla różnych osobników. Jeśli jednak wydzielina jest podbarwiona krwią, jest gęsta ma bardziej nieprzyjemny zapach niż zwykle a zwierzak przy opróżnianiu jest agresywny, to znak, że gruczoł nie pracuje jak należy.

Zlekceważenie tego stanu może prowadzić nawet do powstania ropnia czy przetoki. 

Jakie są objawy zapalenia gruczołów?

Jednym z pierwszych nietypowych zachowań jest tak zwane saneczkowanie. Mówimy o tym, kiedy pupil jeździ zadem po podłożu i sprawia wrażenie jakby go swędziało. Zwierzęta mogą nadmiernie interesować się okolicą odbytu, wylizywać to miejsce. Niektóre psy mogą nawet wygryzać sobie sierść po bokach i odmawiać jedzenia z powodu dyskomfortu. 

Co zrobić, żeby zapobiegać problemom z gruczołami u psa?

Regularna toaleta zatok okołoodbytowych to podstawa u psów, które mają problem  z samodzielnym ich opróżnianiem. Częstotliwość tej czynności jest różna dla innych psów, więc wystarczy obserwować zachowanie swojego podopiecznego. 

Częściej jednak spotyka się psy ras małych takich jak mops, buldog francuski, boston terier czy cavalier, które wymagają pomocy weterynaryjnej w tej sprawie. 

Aby zapobiegać problemom z zatokami okołoodbytowymi należy znaleźć ich przyczynę. Często pomaga w tym zmiana diety psa na zbilansowany plan żywieniowy z zawartością błonnika. 

Czy kot może mieć lęk separacyjny?

Ten termin jest używany zazwyczaj w stosunku do psów ale dotyka również koty! Niektórzy właściciele nawet nie zdają sobie z tego sprawy, ale jest to dość powszechne u kotów np wziętych ze schroniska lub u takich, które często zmieniały właścicieli. Objawy są subtelniejsze niż u psa, więc może być je trudniej dostrzec, ale są dość charakterystyczne. 

Jak wygląda lęk separacyjny u kotów?

W przeciwieństwie do psów, kot nie zacznie wyć i drapać w drzwi po wyjściu właściciela, ale do charakterystycznych zachowań należy:

• niepokój kiedy właściciel szykuje się do wyjścia 
• niektóre koty kiedy zostaną same, miauczą pod drzwiami
• po przyjściu właściciela nie odstępują go na krok
• kiedy właściciel jest już obecny załatwiają swoje potrzeby fizjologiczne, korzystają z kuwety lub jedzą
• niektóre w wyniku stresu mogą oddać mocz poza kuwetą 

Zwróć uwagę na swojego kota w momencie szykowania się do wyjścia, zazwyczaj już na tym etapie kot wie, że za chwile będziesz nieobecny w domu. 

Dlaczego lęk separacyjny jest dla kota szkodliwy?

Lęk separacyjny to nic innego jak stres. Wszyscy właściciele wiedzą, że koty są bardzo podatne na działania, które wywołują u nich niepokój. Często rzutuje to na ich zdrowiu np problemami z pęcherzem. Jeśli kot jest już pod opieką lekarza weterynarii i jest w trakcie leczenia to niepokój związany z pozowaniem go samemu nie spowoduje nic dobrego. 

Co można zrobić, aby pozbyć się lęku separacyjnego u kota?

Jeśli zauważysz niepokojące objawy, na początku zgłoś się do lekarza weterynarii w celu wykluczenia kwestii zdrowotnej. Jeśli pod tym względem będzie wszystko dobrze, można rozpocząć pracę z behawiorystą. 

Jedne z rzeczy, które możesz wdrożyć to:

• przygotuj się do wyjścia z domu tak jak zawsze, ale wyjdź tylko na chwile – sukcesyjnie zwiększaj czas pomiędzy wyjściem z powrotem z domu, w ten sposób kot będzie wiedział, że nie zawsze znikasz na cały dzień i nie ma się czym martwić
• zapewnij zajęcie, które odciągnie jego uwagę od ciebie – dobrze sprawdzają się ukryte smaczki, które zmuszają kota do “polowania”
• stosowanie kocich feromonów to zawsze dobry pomysł, który pomoże ci w pracy ze swoim podopiecznym

Pozbycie się tego problemu u kota może zająć długo, każdy kot jest inny i może potrzebować więcej lub mniej czasu na uporanie się ze stresem. Najważniejsze jest to, aby nie poddawać się i pracować nad kotem! Później będzie już tylko łatwiej w codziennym życiu.