zpolis

Czym jest choroba Addisona u psa?

Choroba Addisona to niedoczynność kory nadnerczy u psów. Występuje, kiedy nadnercza wytwarzają niższy poziom kortyzolu i aldosteronu co wpływa negatywnie na funkcjonowanie całego organizmu. 

Hormony te odpowiadają za utrzymywanie prawidłowej objętości i ciśnienia krwi, napięcie ścian naczyń obwodowych oraz reakcji zwierzęcia na stres. 

Choroba może być pierwotna, wtedy mówimy o problemie o tle immunologicznym lub wtórna w przypadku uszkodzenia nadnerczy np. w wyniku choroby nowotworowej. 

Jakie są objawy choroby Addisona u psa?

U psów z tą chorobą można zauważyć, że nie czują się najlepiej ale również nie ma jednoznacznych objawów tej choroby. Addison rozwija się długo zanim pojawią się wyraźne sygnały, które i tak są często niespecyficzne i zwierzę będzie już miało wykonana jakąś część badań. Zwierzęta często reagują na leki objawowe, ale niestety po jakimś czasie problemy powracają. Do objawów między innymi należą:

• mały apetyt lub niechęć do jedzenia
• spadek aktywności fizycznej, mniejsza tolerancja na wysiłek
• biegunka i wymioty, częste problemy z strony układu pokarmowego
• niskie ciśnienie krwi
• utrata wagi 

Jak diagnozuje się chorobę Addisona u psów?

Głównymi badaniami, jakie wykonuje się w przypadku podejrzenia problemów pracy nadnerczy jest badanie USG ze szczegółową oceną nadnerczy oraz badanie krwi z oznaczeniem ACTH – hormonu, który jest produkowany przez przysadkę mózgową i stymulują pracę nadnerczy. Sprawdza się również poziom mocznika i kreatyniny we krwi. 

Jak leczyć chorobę Addisona u psa?

Leczenie opiera się na podawaniu leków, które mają za zadanie uzupełnić poziom hormonów produkowanych przez nadnercza. Farmakoterapia od momentu diagnozy trwa już przez całe życie psa, ale należy pamiętać, że zwierzęta dotknięte chorobą Addisona mogą żyć normalnie. Taki podopieczny wymaga regularnych wizyt u lekarza oraz badań kontrolnych. 

Słyszysz w nocy dziwny dźwięk. Twój pies nagle zaczyna się krztusić, jakby coś utknęło mu w gardle. Wydaje odgłosy przypominające gęganie gęsi, a Ty w panice zastanawiasz się, czy połknął zabawkę.

To jeden z najczęstszych scenariuszy, z jakim trafiają do nas przerażeni opiekunowie. W zdecydowanej większości przypadków w gardle nie ma ciała obcego – jest za to kaszel kenelowy. Choć nazwa brzmi groźnie, choroba ta przypomina ludzką grypę. Jednak bagatelizowana, zwłaszcza u szczeniąt i seniorów, może prowadzić do powikłań.

Co to jest kaszel kenelowy i dlaczego psy chorują?

Często mylnie uważa się, że kaszel kenelowy to jedna konkretna choroba. W rzeczywistości jest to zespół zakaźnego zapalenia tchawicy i oskrzeli. Mówiąc obrazowo: to spółdzielnia wirusów i bakterii.

Zazwyczaj zaczyna się od wirusów np. parainfluenzy czy adenowirusów, które uszkadzają nabłonek w drogach oddechowych psa. To otwiera drogę dla bakterii – najczęściej Bordetella bronchiseptica.

Dlaczego Twój pies zachorował? Choroba przenosi się drogą kropelkową. Wystarczy krótki kontakt na spacerze „nos w nos”, wspólna miska z wodą w parku czy zabawa z zainfekowanym kolegą. Nazwa „kenelowy” sugeruje duże skupiska psów, ale prawda jest taka, że zarazić można się wszędzie – w parku, u groomera, a nawet na wystawie.

Objawy – jak rozpoznać charakterystyczny kaszel?

Objawy kaszlu kenelowego są bardzo specyficzne i trudno pomylić je z czymś innym, choć właściciele często mylą je z zadławieniem.

Na co zwrócić uwagę?

1. Dźwięk: To nie jest zwykłe „khem khem”. To głośny, suchy, męczący kaszel, często opisywany jako gęganie gęsi lub szczekanie foki.
2. Odruch wymiotny: Pod koniec ataku kaszlu pies często odkrztusza białą, lepką pianę. Właściciele błędnie myślą, że pies wymiotuje, podczas gdy jest to wydzielina z górnych dróg oddechowych.
3. Wyzwalacze: Kaszel nasila się w nocy, gdy powietrze jest suche, przy ekscytacji, szczekaniu lub gdy pies pociągnie na smyczy.

Pies zazwyczaj zachowuje dobry apetyt i humor, choć może być nieco bardziej osowiały. Jeśli jednak pojawia się wysoka gorączka, ropa z nosa lub trudności z oddychaniem – to sygnał, by natychmiast odwiedzić naszą klinikę całodobową.

Ile trwa choroba i jak przebiega leczenie?

To jedno z najczęstszych pytań w gabinecie.

• Czas trwania objawów: Zazwyczaj od 7 do 14 dni. Jednak suchy kaszel przy ekscytacji może utrzymywać się nawet do 3-4 tygodni po wyleczeniu. Wynika to z regeneracji nabłonka tchawicy.
• Okres zarażania: Uwaga! Pies może zarażać inne czworonogi nawet przez kilka tygodni po ustąpieniu objawów. Dlatego izolacja od psich kolegów jest kluczowa.

Jak leczymy kaszel kenelowy? Nie zawsze potrzebny jest antybiotyk! Ponieważ często jest to infekcja wirusowa, antybiotyki nie działają na przyczynę. Podstawą jest:

1. Leki przeciwzapalne i przeciwkaszlowe: Aby ulżyć psu i pozwolić mu się wyspać.
2. Leki wykrztuśne: Jeśli kaszel jest mokry, nigdy nie podajemy ich na własną rękę razem z przeciwkaszlowymi!
3. Antybiotyk: Włączamy go tylko wtedy, gdy podejrzewamy nadkażenie bakteryjne, pies ma gorączkę, jest szczenięciem  lub seniorem.

Co możesz zrobić w domu?

• Zamień obrożę na szelki: To absolutna konieczność, aby nie drażnić tchawicy.
• Ogranicz spacery: Krótkie wyjścia na toaletę, zero biegania. Zimne powietrze nasila ataki.
• Nawilżaj powietrze: Warto zabrać psa do łazienki podczas brania gorącego prysznica tzw. „parówka” lub użyć nawilżacza.
• Miód: Mała łyżeczka miodu może złagodzić podrażnione gardło, o ile pies nie ma cukrzycy.

Szczepienie na kaszel kenelowy – donosowe czy w zastrzyku?

Wiele osób pyta: „Mój pies był szczepiony na choroby zakaźne, dlaczego zachorował?”. Podstawowe szczepionki, w zastrzyku, często zawierają komponenty wirusowe, ale słabo chronią przed bakterią Bordetella.

Dlatego jako lekarze rekomendujemy szczepionkę donosową. Dlaczego jest tak skuteczna?

• Działa u źródła: Podajemy ją tam, którędy wnika choroba – na błonę śluzową nosa.
• Szybka odpowiedź: Buduje odporność miejscową. Wytwarza przeciwciała IgA znacznie szybciej niż zastrzyk, nawet po 72h.
• Bezbolesność: To tylko kropla do nosa, bez użycia igły.

Jest to szczególnie ważne dla psów, które chodzą do psich przedszkoli, hoteli, na wybiegi lub mieszkają w mieście.

Czy to groźne? 

Czy człowiek może się zarazić? Ryzyko jest minimalne. Bordetella bronchiseptica rzadko atakuje ludzi, jednak osoby o bardzo obniżonej odporności powinny zachować ostrożność w kontakcie z kaszlącym psem.

Co ze szczeniakami i psami ras brachycefalicznych? Dla dorosłego, silnego psa kaszel kenelowy to zazwyczaj tylko dyskomfort. Natomiast u szczeniąt, które mają słabą odporność oraz mopsów czy buldogów , które mają zwężone drogi oddechowe, choroba może szybko przerodzić się w zapalenie płuc. W ich przypadku każda infekcja dróg oddechowych wymaga natychmiastowej kontroli weterynaryjnej.

 Jeśli Twój pies kaszle, dusi się lub jest apatyczny – nie czekaj. W naszej klinice jesteśmy dostępni całą dobę, by osłuchać Twojego pupila i dobrać bezpieczne leczenie.

Czym są gruczoły okołoodbytowe u psa?

Gruczoły te znajdują się po obu stronach odbytu i służą między innymi do wydzielania substancji, które odpowiadają za komunikację zapachową między innymi zwierzętami. Zatoki są zlokalizowane po obu stronach odbytu jako dwie symetryczne kulki. 

Co to jest zapalenie gruczołów okołoodbytowych u psa?

W naturze, kiedy psy jadły twardsze posiłki np. kości, gruczoły fizjologicznie opróżniały się wraz z oddaniem kału. Jednak teraz, kiedy dużo psów jest np. na mokrej karmie, struktury te mogą ulec przeładowaniu i w efekcie pies może odczuwać dyskomfort. Zatoki zawierają dość oleistą substancję o barwie od jasnożółtego do brązowego i jest to fizjologiczne dla różnych osobników. Jeśli jednak wydzielina jest podbarwiona krwią, jest gęsta ma bardziej nieprzyjemny zapach niż zwykle a zwierzak przy opróżnianiu jest agresywny, to znak, że gruczoł nie pracuje jak należy.

Zlekceważenie tego stanu może prowadzić nawet do powstania ropnia czy przetoki. 

Jakie są objawy zapalenia gruczołów?

Jednym z pierwszych nietypowych zachowań jest tak zwane saneczkowanie. Mówimy o tym, kiedy pupil jeździ zadem po podłożu i sprawia wrażenie jakby go swędziało. Zwierzęta mogą nadmiernie interesować się okolicą odbytu, wylizywać to miejsce. Niektóre psy mogą nawet wygryzać sobie sierść po bokach i odmawiać jedzenia z powodu dyskomfortu. 

Co zrobić, żeby zapobiegać problemom z gruczołami u psa?

Regularna toaleta zatok okołoodbytowych to podstawa u psów, które mają problem  z samodzielnym ich opróżnianiem. Częstotliwość tej czynności jest różna dla innych psów, więc wystarczy obserwować zachowanie swojego podopiecznego. 

Częściej jednak spotyka się psy ras małych takich jak mops, buldog francuski, boston terier czy cavalier, które wymagają pomocy weterynaryjnej w tej sprawie. 

Aby zapobiegać problemom z zatokami okołoodbytowymi należy znaleźć ich przyczynę. Często pomaga w tym zmiana diety psa na zbilansowany plan żywieniowy z zawartością błonnika.